: جستجو

(شرايط انعقاد نماز جماعت)

س1:  وقتى كه اقتداء كنندگان دانستند كه آنكه آنها را به پيشنماز وصل مى كند نمازش باطل است بواسطه نقصانى كه در مقدمات نماز و يا در خود نماز دارد آيا واجب است بر آنان كه قصد انفراد بكنند و اگر نكردند با علم به باطل بودن نماز آن نماز اينها هم باطل مى شود؟
ج1:  اگر شخص مزبور يك نفر باشد آن در صحيح بودن نماز بقيّه اثر ندارد و امّا اگر بيشتر از يك نفر باشد به طورى كه فاصله ميان اقتداء كنندگان و ميان آن زيادتر از يك متر و ربع باشد جماعت باطل مى شود اگر قرائت دو ركعت اول را نخوانند در صورتى كه به باطل بودن جماعتشان ملتفت باشند.
س2:  در نماز جماعتى كه در مسجدهاى شريف (حرمين) بر پا مى شود و بعضى از مردم از طبقه اى بالا اقتداء مى كنند با اينكه آنان نه امام را مى بينند و نه صفها را آيا اقتداء كردن از آنجا جايز است؟ و آيا حكم شامل تمامى نمازهاى جماعت حتى پشت سر پيشنماز امامى و در حالتهاى عادى هم مى شود؟
ج2:  در درست بودن نماز آنكه از بلندى كه ذكر شد اشكال دارد و آنكه از بلندى متيقن است آن بلنديست كه خيلى بلند نباشد و يك مكان شمرده شود.
س3:  آيا فرادى (تنها) نماز خواندن در مكانى كه نماز جماعت خوانده مى شود جايز است و آيا ميان آنكه انسان پيش نماز را مى شناسد كه جامع الشرايط است و يا نمى شناسد وضع او را كه بواسطه ندانستن حالش اقتداء جايز نباشد حكم فرق مى كند؟ و آيا حكم اختصاص به مسجد دارد؟
ج3:  آرى تنها نماز خواندن در تمامى صورتهاى ذكر شده در سؤال، جايز است.
س4:  آيا واجب است بر امام باطل بودن نمازش را پس از نماز يا در وسط نماز بگويد.
ج4:  واجب نيست كه بگويد.
س5:  اگر نماز پيشنماز باطل شود به خاطر بودن مانعى آيا نماز اقتداء كنندگان باطل مى شود؟
ج5:  نماز آنها باطل نمى شود.
س6:  در بعضى از نمازهاى جماعت و مخصوصاً در نماز جمعه وقتى كه شروع به نماز مى كنم يك نفر در كنار من ايستاده است خوشنام نيست و يا در بيرون از اينجا سخنان زشت و قبيح مى گويد، من در دل مى گويم كه نماز من قبول نمى شود زيرا كه من در كنار چه كسى نماز مى خوانم، آيا نماز من صحيح است و يا اينكه نمازم را بايد اعاده كنم؟
ج6:  نمازت صحيح مى باشد و بر تو ضرر نمى رساند آنكه در كنار تو ايستاده است و حالش هرگونه كه بوده باشد.
س7:  وقتى كه جمعى از مخالفين با نماز جماعت ما نماز مى خوانند و آنها واسطه اى اتصال اقتداء كنندگان به امام مى باشند آيا بودن آنان از جهت فاصله شدن ميان مأموم و امام اشكال مى كنيد؟ و اگر محل اتصال ميان مأموم و امام شخصى باشد كه ما باطل بودن نماز آن را مى دانيم آيا اتصال بوسيله اى آن قطع مى شود؟
ج7:  اگر نماز خواندن با آنان از موارد تقيه باشد هر چند كه براى بدست آوردن قلبهاى آنان و براى نيكو رفتار نمودن كه به آن امر شده ايم بوده باشد فاصله بودن آنان اشكال نمى رساند، و ظاهر سؤال فرض مذكور را مى رساند، و فاصله بودن يك نفر ميان نمازگزار و ميان آنكه نمازش صحيح است از اندازه اى مجاز تجاوز نكند عيب نمى رساند همانطورى كه در مسأله اى اول از فصل سوم شرايط انعقاد جماعت گفته ايم (كه بايد فاصله از يك متر و ربع زيادتر نباشد)
س8:  بعضى از ميانه روهاى مسلمانان متجدد در آمريكا از يك مشكله برخوردارند و آن اينست كه تولّد آنان نتيجه اى دوستى ميان پدر و مادران غير مسلمانشان بوده و اين حالت عمومى در آنها است به طورى كه ازدواج طبق يك شريعتى اصلاً نيست و يا خيلى بندرت مى باشد، و به لحاظ اينكه اينها اهميت بيشترى به نماز جماعت مى دهند و آن را شعار ضرورى دين حساب مى كنند و نمى توانند از آن بگذرند اينها چه كار كنند آيا جايز است يكى از خودشان را امام قرار دهند در صورتى كه امام بايد ولد الزناء نباشد در صورتى كه همه و يا بيشترشان اين طورند، راه حلّ اين مسئله را بيان فرمائيد.
ج8:  براى اين مشكله راه حلّى نيست زيرا كه پاك بودن مولد (ولد الزناء نبودن) شرط مطلق و عمومى است مگر اينكه شبهه در مقام باشد و يا اينكه اين گونه ازدواج متعارف در ميان مردم باشد و دين آنان آن را امضاء كند گرچه به عنوان ثانوى باشد اما اگر معلوم باشد از زنا است نمى توان اقتداء نمود و مشكل را حلّ كرد.

«« « 1 » »»